Różnica w wymowie „ó” i „u” zachowała się w niektórych gwarach, między innymi góralskich, np. Zapis nadal jednak pozostaje odmienny („ó” i „u”), co często prowadzi do problemów w poprawnej ortograficznie pisowni niektórych wyrazów. Następnie jej wymowa zaczęła się przekształcać w „u” aż do całkowitego zrównania wymowy w języku standardowym.
Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę średnią tylną, np. Rzeczownik, rodzaj męski lub żeński Przedimek określony, rodzaj męski Rzeczownik, o cie chuj rodzaj żeński Rzeczownik, rodzaj nijaki
Brzmienie głoski „ó” można usłyszeć w piosenkach zespołów folkowych, np. Dawniej w języku polskim oznaczała iloczas, to znaczy długie o, które później przeszło w pochylone o (głoska pomiędzy o a u).